Terug in New York

Vermoeid trek ik mijn koffer van de bagage band. Ik hijs mijn gitaar op mijn rug en loop richting de douane waar een flinke rij staat. Achter mij hoor ik een man schreeuwen naar zijn vrouw. ik kijk om en zie een koffer door de lucht vliegen. Even later schreeuwt de man “I never want to see you again, i don’t want you in my life b*tch!!!”. Hun dochtertje staat er wat beduusd naar te kijken…

Ik laat mijn paspoort zien aan de douanier en loop Amerika binnen. Een goed gevoel om weer terug te zijn!

Na een lange zomervakantie in Europa was het weer tijd om terug te gaan naar New York. Gelukkig zonder de stress van het regelen van een visum of het vinden van een huis.. gewoon lekker thuiskomen in mijn appartement in Astoria!

Een van de dingen die ik wil doen dit jaar is mijn eigen plaat opnemen. Ik heb deze zomer veel tijd gehad om stukken te schrijven en na te denken over het “hoe en wat”. In mijn planning moet de CD in het voorjaar van 2013 in de winkels liggen. Dit betekend dat ik rond de jaarwisseling de studio in ga met een, nu nog, geheime band. In de komende weken zal ik wat meer verklappen over mijn plannen en hoe het mij allemaal vergaat in dit leuke/ spannende/ ingewikkelde proces.

Ik heb nog een paar daagjes voordat school begint, een mooie gelegenheid om te profiteren van de te gekke dingen die NYC te bieden heeft in de zomer. Zo ben ik afgelopen week naar “Shakespeare in the Park” geweest. Een openlucht voorstelling waar je kaartjes voor moet winnen. De voorstelling is in een theater midden in central-park. Ik ben naar de bios geweest onder de Brooklyn bridge en ik heb Coney -Island voor het eerst gezien. Morgen ga ik nog naar een prachtig klein eilandje voor de kust van Long Island. Mijn trein vertrek vroeg dus ik stop nu met schrijven. Snel meer!

Einde van het schooljaar

De maand mei loopt ten einde en daarmee ook het schooljaar hier in New York. Het voelt als de dag van gister dat ik op JFK aankwam.

Nieuwsgierig, gespannen, zonder huis en met slechts een koffer en mijn gitaar. Nu, 9 maanden later, is mijn huis in de wijk Astoria prachtig ingericht, past lang niet alles meer in die ene koffer en is de gitaar inmiddels ook ingeruild. Veel gezien, veel geleerd en veel nieuwe vrienden gemaakt, maar nog lang niet genoeg. Ik ben erg blij dat ik nog een jaar door kan studeren. Het was de eerste maanden ontzettend wennen aan de stad en de cultuur. Geen Albert Heijn om de hoek en niet op de fiets naar school. Inmiddels heb ik mijn supermarkt gevonden en hou ik van de subway. Volgend jaar zal dat allemaal makkelijker zijn. Ik heb dan ook sterk het gevoel dat mijn tweede jaar veel meer verdieping zal brengen.

Ik zit zelfs na te denken om na dat jaar nog langer te blijven. Het is namelijk vrij makkelijk om na je afstuderen een visum voor een jaar te krijgen om werkervaring op te doen. Die werkervaring kan ik nog wel gebruiken, alleen wordt het financieel iets ingewikkelder zonder mijn Huygens-beurs. Naast deze gedachten beginnen er ook steeds frequenter plannen door mijn hoofd te zweven om een eigen CD op te nemen. Dan wel in Nederland, dan wel in New York. Dit zou ergens eind december begin volgend jaar moeten gebeuren. De stukken zijn in de maak en de band vormt zich langzamerhand ook al in mijn hoofd. Veel meer kan ik er nu nog niet over zeggen, maar dat komt zeker weten in een later blog!

De komende twee weken nog even flink genieten van de stad! Zo speelt John Scofield komende week midden in het prachtige “Central Park” een tribute-concert voor Jimi Hendrix, neemt Peter Bernstein de hele week het podium van “the Village Vanguard” in beslag en wil ik voor ik weg ga nog wel eens het strand van New York zien.

Vanaf midden juni ben ik weer in Nederland en ik zit niet helemaal stil deze zomer. Ik heb onder andere een aantal concerten op en rondom Swingin Groningen en ben ik druk in mijn eigen studio met het opnemen van verscheidene bandjes. Meer informatie over waar en wanneer ik speel de komende maanden, kun je vinden bij schedule.

—————————————————

New York tips!

Het eind van het semester komt in zicht en dat brengt de nodige stress en drukte met zich mee. Veel deadlines voor school, repetities en tussendoor ook nog optredens… maar daar ga ik mijn blog niet aan wijden.

De afgelopen week waren mijn ouders op bezoek en heb ik even toerist / gids gespeeld. Wat hieronder staat, was één van de dingen de we gedaan hebben en zeker een leuke tip mocht je deze zomer New York bezoeken!

Je begint de tour met de subway. Neem de N of de Q-trein richting Brooklyn. Deze subway rijdt over de Manhattan Bridge en geeft daarmee een prachtig uitzicht over de East River en Manhattan. In Brooklyn stap je uit op Kalb Avenue. Vooral in het weekend zijn er erg veel marktjes en andere leuke dingen te doen in Brooklyn.

Een leuke markt is bijvoorbeeld de “Kalb market”. Daar zijn, opgestapeld in grote containers, allerlei kleine ontwerpers en leuke originele eettentjes te vinden. Deze markt bevindt zich op 322 Flatbush Avenue en is maar een klein stukje lopen van de uitgang van de metro. Daarna is het een erg leuke wandeling richting het water door de wijk Dumbo. Daar zie je erg veel mooie gebouwen uit de tijd dat dit nog een industriegebied was. Met de deïndustrialisatie zijn de meeste gebouwen omgevormd in woonhuizen en sinds de jaren ’70 wonen hier veel artiesten en kunstenaars.

Eenmaal bij het water aangekomen heb je fantastisch zicht op zowel de Manhattan Bridge als de Brooklyn Bridge. Daar bevindt zich ook het Brooklyn Bridge Park, dit is één van de enige plekken is waar je daadwerkelijk toegang hebt tot het water. Met lekker weer is het hier heerlijk wandelen. Mocht je honger hebben, dan is “Ignazios Pizza” zeker aan te raden. Deze pizzeria zit schuin onder de brug en zo heb je prachtig uitzicht tijdens het eten. Je ziet in New York vaak genoeg de aanprijzing “de beste pizza”, maar naar mijn mening is dit hem. Je moet wel op tijd komen, want vaak staat er later op de avond een flinke rij. De rij mensen bij de Brooklyn Ice Cream Factory kan ook eindeloos zijn, maar het wachten is zeker de moeite waard. Met een volle buik kun je via Washington Street de Brooklyn Bridge op lopen. De hele brug is voorzien van een voetpad en met name ‘s avonds is het uitzicht op de brug adembenemend.

Weer terug op Manhattan kun je als je nog energie hebt de metrolijn 6 pakken en bij Bleecker Street er uit stappen voor een goede middag shoppen…

Genoeg tourgids-gepraat. Het bezoek van mijn ouders heeft er voor gezorgd dat ik flink wat werk moet inhalen… aan de slag dus!

—————————————————

Jim Hall

Het is lente in New York City. Er komen weer blaadjes aan de bomen, blote benen komen te voorschijn en in de parken is het druk en gezellig. Nu het lekker weer is, maak ik vaak een wandeling door deze prachtige stad met al haar parken. Central park, Washington Square park, Astoria park, ze zijn allemaal uitermate geschikt. Maar sinds kort maak ik ook een kleine omweg als ik van de Subway naar mijn school loop…

De reden is gitarist Jim Hall. Hall speelt en toert ondanks zijn leeftijd, hij is inmiddels 81 jaar, nog frequent. Zo heb ik hem slechts twee maanden geleden met zijn kwartet in jazzclub “Birdland” zien spelen. Zijn spel, uiteraard minder virtuoos dan het ooit was, raakte iedereen in de afgeladen zaal. De bescheiden Jim Hall wist iedereen in de greep van zijn muzikale avontuur te houden, tot ver na middernacht.

Sinds zijn grote doorbraak eind jaren vijftig, toen hij naar New York verhuisde en ging werken met onder andere Sonny Rollins en Art Farmer, heeft hij vele generaties gitaristen na hem beïnvloedt. Pat Metheny, Bill Frisell en ook zeker mijn eigen leraar Peter Bernstein.

“The Bridge” met Sonny Rollins, een opname van een van de eerste jazz ensembles met alleen gitaar als begeleidingsinstrument. De Cd  “Undercurrent”, samen met Bill Evans, Hall’s werk met “the Jimmy Giuffre trio”, Ella Fitzgerald of zijn eigen albums als leider. Allemaal is het prachtige en legendarische muziek. Ik ben zelf erg gecharmeerd van en ook beïnvloed door zijn spel, zo is de CD “live” van het Jim hall trio op zijn minst een keer per week in mijn CD speler te vinden.

Grensverleggend, onderkoeld maar tegelijkertijd complex en beeldschoon….

Nou blijkt het dat deze levende legende slechts een paar “blocks” lopen van mijn school woont en elke dag daar rustig een wandeling maakt met zijn hondje Django.

Ik lig niet in de bosjes te wachten totdat hij langskomt, maar ik kan mijzelf niet weerhouden af en toe de omweg te maken..

—————————————————

Vreemde verschijningen

Vijf maanden wonen in New York en nog steeds niks geschreven over de vreemde verschijningen die hier op straat rondlopen..

 Je ziet ze elke dag, mensen die een beetje “anders” zijn.  Een man in het park die duiven voedt     door voer op zijn eigen lichaam te leggen, iemand die ratten op zijn hoofd laat rond springen, een man die qua kleding doet denken aan Napoleon Bonaparte en ondertussen zachtjes een soort Frans gemurmel laat horen..

Toch zie je de meest rare vertoningen ondergronds.. in de subway.

Zo ook afgelopen maandag.. Ik zit, zoals elke ochtend, in de R-train richting Manhattan rustig naar mijn ipod te luisteren, terwijl er voor mij een man tegen een ijzeren paal aanleunt.

Op het eerste gezicht valt de man mij niet op, totdat zijn broek wel heel erg naar beneden zakt. De man probeert tevergeefs een aantal keer de broek omhoog te trekken maar geeft al snel op.

Ondertussen moet hij namelijk ook nog een doosje met gebakken spek en gekookte eieren vasthouden. Dat lukt niet helemaal en hij laat van alles vallen, wat hij dan weer met veel moeite probeert op te pakken om vervolgens in zijn mond te stoppen.

Aan de andere kant van de subway komt een andere zwerver de wagon binnen gewaggeld. Als deze, behoorlijk verdwaasd kijkende man, dichterbij is gekomen ziet hij een van de eieren op de grond liggen..

Zonder aarzeling pakt hij het ei, veegt het af, eet deze genoegzaam op en loopt verder.

Ik kijk om mij heen om te zien wat de reactie van mijn mede reizigers is. Ik kan niet veel meer bespeuren dan een licht opgetrokken wenkbrauw.

Eigenlijk verbaasd mij dat ook niet. Dit zijn dan misschien “vreemde snuiters”, maar daar raak je aan gewend. Er liggen vaak genoeg zwervers in de hoek van de metro waarvan je eigenlijk geen idee hebt of ze nog bij  bewustzijn zijn, maar zelfs dat wordt normaal en zorgt bij de individualistisch ingestelde New-Yorkers voor weinig medeleven.

Ondertussen heeft de eigenaar van het ei niks door. Hij hurkt nog maar eens in een poging zijn tot op zijn enkels afgezakte broek op te trekken…

—————————————————

Supersize Nation

Dat de Verenigde Staten niet langer de supermacht zijn zoals in de afgelopen decennia, was al een tijdje duidelijk. Misschien moeten we ook wel van dat idee af, aangezien zelfs in het summum van Amerikaanse weelde en welvaart, het op een klein afstandje van Times Square helemaal nooit zo vooruitstrevend is geweest. Een mooi voorbeeld daarvan is de verwarming. In de lange zomermaanden kunnen de temperaturen in New York snel oplopen tot wel 40 graden.

Natuurlijk heeft elk gebouw een aircosysteem en daar wordt dan ook goed gebruikt van gemaakt. Zo ook op mijn universiteit, NYU, die door velen tot een van de betere universiteiten wordt gerekend. De airco wordt echter soms zo stevig aangezet dat ik midden in de zomer een dik vest moet aantrekken om zonder al te veel rillen van de kou toch te kunnen studeren. Nu het inmiddels winter is en het flink koud kan worden, hebben ze de verwarming aangezet en flink ook. Mijn vest kan ik thuislaten en het is zelfs soms zo erg dat er ventilators in de kamers staan om de hitte een beetje draagbaar te maken.

Nou zou je toch zeggen dat een gebouw dat afgelopen zomer voor 3 miljoen dollar is gerestaureerd beter zou moeten functioneren. Helaas, op het moment dat ik ga klagen over de hitte, moet er gebeld worden naar “de” centrale die binnen een kwartier de hele school weer terugbrengt naar de kou van de zomer. Hetzelfde mismanagement geldt voor mijn appartement, waar eigenlijk altijd de verwarming aanstaat. Ik moet dan ook constant de ramen open hebben om het een beetje draagbaar te maken.

Het zet je toch wel aan het nadenken over deze ‘supersize nation’, waar de gemiddelde burger vier keer meer energie en drie keer meer water gebruikt dan elders in de wereld. Misschien moeten de Amerikanen het wel in dit soort kleine dingen zoeken, willen ze China een beetje voor blijven.

—————————————————

Een typische studeerdag

Niet elke dag in New York is natuurlijk even spannend. Ik ben hier om beter gitaar te leren spelen en een groot gedeelte van mijn tijd gaat dan ook zitten in het studeren. Zo was ook afgelopen zondag een typische studeer-dag.

Ik werd tot mijn verbazing pas om 12 uur wakker… normaal gaat er toch zeker voor 10 uur ‘s ochtends een auto alarm af die dient als wekker. Vandaag niet en enigszins in een haast spring ik onder de douche, eet snel even een portie cornflakes en stap de deur uit.
Ik heb mazzel, op het moment dat ik het subway station in loop komt er net een trein het station binnen rollen. Binnen een half uur sta ik voor mijn school. Tot mijn verbazing ben ik een van de eersten die de naar beneden afdaalt, de kelder van jazzafdeling in. Ik schrijf mijn naam op voor een oefen hok en ga zitten. Op dit moment ben ik bezig met het bestuderen van een te gekke solo van Lee Konitz en begin vol enthousiasme. Naar een aantal uur begin ik honger te krijgen en loop ik even naar de Aziatische supermarkt tegen over school voor een wat sushi en kop koffie. Mijn school is midden in de “east-village” en dus ook op een zondag middag gezellig druk. Een uur verder wordt er op mijn oefenhok geklopt.. of ik mee wil jammen, natuurlijk! Ik pak mijn gitaar en samen met nog vier andere muzikanten spelen we anderhalf uur lang swingende jazz standards. Ik had deze studenten nog niet eerder gezien, achteraf even nummers uitwisselen zodat we wat vaker kunnen gaan jammen. Het is inmiddels half acht en mijn concentratie is wel een beetje verdwenen. Ik bedenk me dat mijn zwembroek nog in mijn kluis ligt en ga naar het zwembad. Aan Union square ligt een groot sport complex van NYU, met daarin een heerlijk zwembad. Tijdens het baantjes trekken overvalt me het gevoel hoe geweldig dit is, midden in Manhattan in een prachtig sportcomplex, lekker in een zwembad liggen dobberen. Na het zwemmen even snel wat eten en toch nog maar even het oefen hok in. Twee uur later lijkt me het wel tijd om naar huis te gaan. Een goede studeer dag, eens kijken of dat morgen weer gaat lukken.

—————————————————

Golden Age Guitars

Na een dikke maand in New York leek het mij wel eens tijd om een uitstapje te maken buiten de stad. Gedreven door de zoektocht naar een nieuwe gitaar beland ik het dorpje Westfield in New Jersey.

Na anderhalf uur reizen stap ik de trein uit en het eerste wat ik zie is een Dunkin’ Donuts en een uiterst onaantrekkelijke Chez Catherine. Helaas, het dorp is minder pittoresk dan ik gehoopt had…

Tegenover het station zie ik de winkel die ik zoek: Golden Age Guitars. Ik stap naar binnen en mijn dag is meteen goed. De muren hangen vol met imposante Archtops. Waar in Nederland slechts een klein aantal mooie jazzgitaren hangen, zijn het er hier minstens dertig. En stuk voor stuk prachtexemplaren!

Na vier uur lang alles uitgeprobeerd te hebben ben ik zeker dat ik mijn nieuwe instrument heb gevonden: een Campellone. Een gitaar van Amerikaanse makelij. Ik zou hem het liefst meteen mee naar huis willen nemen, maar helaas is het Amerikaanse betaalsysteem niet zo goed geregeld als in Nederland en moet ik na het weekend een cheque opsturen. Nog even geduld hebben…

De gitaar wordt woensdag bezorgt, net op tijd voor mijn eerste optreden in New York. Ik speel met het Kenny Werner Ensemble in Tutuma. Een hippe jazzclub in de upper-east side waar wel vaker bandjes van NYU spelen. Een mooie kans om deze Campellone eens echt uit te proberen.

 

—————————————————

Een turbulente week 

Vier slaapplekken, een aardbeving en een mee-/tegenvallende orkaan verder, heb ik dan eindelijk zicht op een woning. Na het zien van slechts drie appartementen was de keuze snel gemaakt: Een prachtige one-bedroom in de wijk Astoria, met uitzicht op de skyline van Manhattan. Morgen ga ik het contract tekenen en dan kan er woensdag, eindelijk, verhuist worden.

Morgen begint trouwens ook mijn school en dan wel gelijk met een aantal fijne tentamens en een auditie.. Daarna ga ik maar eens een uitstapje maken naar de, jawel, Ikea in Brooklyn. Dan hoef ik tenminste niet meer op mijn, inmiddels wat slappe, luchtbed te slapen. Ik kan niet wachten tot ik gesettelt ben en de stad kan gaan ervaren. Daar ben, tot nu toe, nog echt niet aan toegekomen..